zon 26/10/2025 10u30 * Saint-Georges Jogging du Dragon * 4,9 km * 00:30:17 * Ø 9,7 * 75/115 * 2/5 * ♥♥♥

Na een onderbreking van acht jaren ben ik weer eens in Saint-Georges, even zuidelijk van de Luikse luchthaven. De omgeving van de startplaats, het Atheneum, is me bekend na nog twee deelnames in het begin van mijn Luikse omzwervingen. Ook de eerste kilometers duiken bij de verkenning ook weer op in mijn geheugen. Een goede opwarming is overigens geen overbodige luxe. Niet alleen vanwege de koude van de laatste twee dagen maar ook om de rugpijn te verdrijven die plots is opgestoken na mijn vrijdagtraining. De overgebleven tijd voor de start vul ik op met gesprekjes met leeftijdsgenoten als Michel Mancini en Eddy Hoylaerts. Ze kiezen beiden voor de lange afstand en geven ons, de Zuid-Limburgers, vrije baan in de 5km. We maken daar dankbaar gebruik van en bezetten na afloop samen het fictieve podium van de korte loop.

Een kwartiertje voor het startuur staan er nog lange rijen voor de inschrijvingstafels. Toch hebben we nauwelijks vertraging bij de start. Dat is dan gelukkig sneller opgelost dan eerst gedacht. De eerste 1200 meter, eerst lichtjes bergaf, dan omgekeerd, lopen over asfalt- en betonwegen. Ik vertrek meteen in wedstrijdtempo – dat betekent rond de 6 minuten per kilometer. Dan worden we door een dreef gestuurd, grind tussen bomenrijen, waarschijnlijk vroeger behorend bij het kasteel van Warfusée. Het kasteel zelf is overigens niet te zien. Dat ligt verscholen in een schrijn van groen achter ons. Ik heb geen last van mijn rug bij mijn relatief snelle start maar ik voel wel wat pijn in mijn rechterlies. Dat euvel gaat me toch niet dwingen tot het matigen van mijn tempo of zelfs opgeven? Ik doe dan toch maar door in de hoop dat alles vanzelf goed komt. En als bij mirakel gebeurt dat ook in de volgende kilometer. Ik ben daarnet voorbij Bert Ernest gegaan maar moet ook enkele andere lopers in mijn buurt laten voorgaan, En ik ben al achteraan in het peloton gestart. Voor me zie ik twee bekenden, Josiane Stiernon (aînée 3) en Willy Hertogen. Zou ik tot bij hen kunnen geraken? En zou ik dat überhaupt proberen?

We hebben net een langer dalend stuk achter de rug – waar ik niet onverwacht mijn snelste kilometertijd loop – als we linksop worden gestuurd. De côtes (de hellingen van de vroegere wedstrijdnaam) zijn uit het parcours gehaald, hoor ik voor de start van Eddy. Er is één klim, eigenlijk meer vals plat. Wel de klim ligt voor ons. En die is wel pittig in het begin. Na 250 meter vlakt de helling af en begint het aangekondigde vals plat. Dit klimmetje is een ideale gelegenheid om dichter bij Willy Hertogen te komen. Dat lukt ook vrij goed. Ook op Josiane maakt ik wat achterstand goed. Boven, na een goede 3km, maken we een bocht naar links. We zitten hier volop in de wind. Ik speel even met de gedachte om eerst wat te recupereren (en te profiteren) achter de lange rug van Willy. Dat doe ik toch maar niet. Ik ga meteen voorbij en neem enkele meters voorsprong op mijn gemeentegenoot. Stel ik vast bij de volgende bocht naar links. Maar ik kijk niet alleen achteruit maar ook vooruit. Turend naar de gestalte van Jean-Pierre Immerix. Ik heb hem tot nu toe nog niet voor me gezien. En nu ook niet – ik kan nochtans een 200 meter voor me uit kijken. Hij heeft blijkbaar een goede dag… of Willy een mindere dag. We lopen intussen op een grindweg die wat verder overgaat op een graspad. Opletten want het is hier en daar wat glibberig. Het kilometertempo gaat onvermijdelijk naar beneden. En Josiane Stiernon is een taaie dame, dat ondervind ik nu ooit. Wekelijks in competitie, vermoed ik. Haar tempo ligt net dat tikkeltje hoger dan mijn huidige snelheid. De laatste kilometer komt eraan, stijgend met zo’n 2-2,5%, op een klein licht dalend intermezzo na. Ik zoek in de verte naar de boog. Niet te zien… want er is geen boog. Die laatste rechte lijn, weer terug op de kasteeldreef van het begin, kost me een halve minuut extra. Niet dramatisch, temeer omdat ik me nog vrij goed voel. Daar zie ik eindelijk Jean-Pierre, na de finish. Hij eindigt 2,5 minuut voor me. Hij heeft de geboden kans niet laten liggen om de hoogste trede van het podium in te palmen. Jammer dat het bij een ingebeeld podium blijf, en dat al het hele seizoen. 1, 2 en 3 bij de veteranen 4 dus voor het triumviraat uit Riemst en Veldwezelt. “We hebben het gedaan” zal Willy H. straks met enige zelfironie het goede nieuws aan vrouwtje Paula meedelen. Nog dit: wij, de twee Willy’s, blijven nog net de winnaar van de 10 km voor. In een halfuur loopt Guillaume Lamoline (RFCL MJ) dus 5km sneller…

Snel naar de douches. Warm water?, vraagt Jean-Pierre, zich voor de start af. Jo Vrancken – plaats 6 in de 10 km-loop- is formeel. Ik ben hier al tig keren geweest, en altijd hadden we warm water. Wel, vandaag dus niet. Dan maar de warmte opgezocht in de schoolkantine. Met Jo en Bert. Het gebruikelijke geleuter over ons rijk joggingverleden bespaar ik jullie. Tot de volgende!