zon 16/11/2025 10u30 * Thier à Liège * 7 km * 00:52:18 * Ø 8 * 126/163 * 2/3 * ♥♥

Samen met Jean-Pierre Immerix trek ik op deze miezerige, grijze en mistige morgen naar Thier à Liège. Voor Jean-Pierre dateert zijn laatste deelname aan de loop rond (en vroeger over) de plaatselijke mijnterril al van meer dan twintig jaar geleden. Voor mij twee jaar. En toch is het parcours alweer veranderd. Weinig maar toch genoeg om het nog een tikkeltje lastiger en langzamer te maken. Je zal het dadelijk merken. Intussen moeten we heel wat geduld oefenen voor we van start kunnen gaan. Heel wat deelnemers melden zich pas in de laatste drie kwartier aan bij de inschrijvingen en vormen lange rijen wachtenden in het zaaltje van de Ecole Communale. Temeer omdat de dames aan de inschrijvingstafels niet meteen de snelsten zijn. Pascal Julin loopt zenuwachtig af en aan van de school naar de startplaats op de Boulevard Ernest Solvay maar kan toch nog met een vertraging van een kwartiertje het startsein geven. We hebben ons intussen zo lang mogelijk warm gehouden in de school.

We beginnen eraan met een groep van een kleine 400 man, de meesten voor de klassieke 10 miles. De eerste 1200 meter lopen licht tot stevig naar beneden. Dat verklaart meteen mijn snelste tijd in die aanvangskilometer. Niet dat ik me lekker voel. De pre-operatie pijnen duiken weer op in mijn lies. En straks als die verdwenen zijn, blijf ik een zwaar gevoel hebben in mijn benen. Ik had overigens al twijfels over mijn deelname na de desastreuze training van vorige woensdag toen ik van de eerste tot de laatste meter heb afgezien om een 7 km vol te maken zonder onderbreking. Na een scherpe bocht na 1200 meter moeten we de dalende meters meteen weer goedmaken in een steile beklimming. Ik ga al snel over op wandelen. Die 300 meter op wandeltempo kraken mijn tijd in kilometer 2. Daarna volgen een 2000 meter min of meer vlak tussen de groene long van Bernalmont (met onder meer het Château) en losse bebouwing. Overigens moet ik hier weer even een wandelpauze nemen. Ik beweeg me uiteraard in de laatste regionen van het peloton. Van Bert Ernest heb ik alleen voor de start een glimp opgevangen. Ik zal zijn stevige gestalte alleen even terugzien in de laatste kilometer. Ik eindig in de uitslag wel vlak achter hem maar het verschil is toch nog altijd een halve minuut. Voor de eerste plaats bij de veteranen 4 ben ik geen concurrentie voor Jean-Pierre. “Dat er toch geen podium is voor de korte afstand!” zucht JP na afloop in de schoolkantine. De eerste lopers van de 10 km zijn me intussen al voorbijgesneld. Even verder in de derde kilometer hoor ik plots een aanmoediging achter mijn rug. Het is Jo Vrancken die nog de adem vindt om mij wat moed in te spreken. Het is een parcours in “zaagtandvorm”. Nu is er weer 300 meter afdaling. Maar ik haal geen voordeel uit de steile afdalingen. De benen blijven pijn doen, ik wil mijn heup niet te zwaar belasten en ik hoed me voor de gladheid door de herfstbladeren op de grond. Plots duikt er een trap op. Dit is de parcoursverandering waarover ik me daarnet (in het begin van mijn verslag) bezwaarde. De trap is zo’n 200 meter hoog en is aangelegd met een soort klinkers die vandaag extra glad zijn en bovendien niet gelijk liggen. Ook voor de betere lopers moet dit een irritante passage geweest zijn. Toppunt van ironie, het pad heet “Ruelle Paradis”. Boven blijft de weg omhoog gaan maar nu geraak ik tenminste onder de 7’/km. We blijven rond de groene zone lopen, nu op een single track rond het golfterrein. Vooraf hadden we ons zorgen gemaakt over mogelijke modder maar merkwaardig genoeg is het pad uitstekend beloopbaar. Wel moet ik vaak uitwijken en inhouden voor de vele 10 miles-lopers die me inhalen.

Tot aan km 4,4 blijft het klimmen. We zijn nu in het centrum van het dorp, de wijk als je wil, Thier. Voorbij de kerk en dan op een bredere laan waar ik rechts van me Béatrice Kevelaer aan het laatste deel van haar 16 km zie beginnen. We missen tot twee keer toe bijna een richtingspijl, ik en de dame Florence Demathieu in mijn spoor. Eerst worden we ter orde geroepen door Eric Joway. De tweede keer worden we gered door een politieagent die ons de goede richting uitstuurt. Op smalle asfaltpaden en zelfs steegjes gaat het nu weer stevig bergafwaarts. Eigenlijk wel een leuke passage (als ik 20 jaar jonger was geweest…). Er zit ook nog een haarspeldbocht in, trouwens. We moeten dadelijks linksaf, herinner ik me. Weer een trappenklim. Maar deze is wel geciviliseerd en perfect beloopbaar. Maar ik moet hier ook weer stappen. Florence gaat wel wat vlotter naar boven en neemt een twintigtal meter voorsprong. Nog even een smalle grindweggetje voor we weer op het asfalt komen. Een kleine klim en daar zijn we weer op de Boulevard Ernest Solvay. Maar we zijn nog niet thuis. Nog anderhalve kilometer om de 7 km vol te maken middels een lus in een parkbosje en tussen de bomen op de boulevard. Eerst een 500 meter op een bospad. Van harte gaat het niet maar ik kan het tempo toch nog even opdrijven. En haal zowaar Florence weer in. De laatste rechte lijn – die daarstraks de eerste rechte lijn was – is weer heel licht stijgend. Ik dwing mezelf om tempo te blijven maken – dat is net onder de 7′ – en haal zowaar nog een collega in. Voor het oog en de smartphone-camera’s van vrouw en dochter. De laatste meters: ik krijg nog applaus van enkele omstaanders. En La Meuse-baas Benoît Schoonbroodt is zo vriendelijk om mijn naam af te roepen na de finish. Ook al ben ik de enige die dat opmerkt…

Dat was het weer. (Beperkte) opdracht volbracht: finishen. Na een pittig maar afwisselingsrijk en daarom voor mij toch een aangenaam rondje. Snel naar het omkleedtentje. En een warme douche voor mij alleen. Het heerlijkste ogenblik van de voormiddag.