zon 25/05/2025 10u30 * Les Foulées Bassengeoises * 5,1 km * 00:30:30 * 10 * 41/94 * 1/3 * ♥♥♥

Bitsingen pakt uit met een nieuwe wedstrijd, georganiseerd door het gemeentebestuur. Die loop kan ik niet laten voorbijgaan, nu het nog kan. Servais zal er ook zijn en bovendien ben ik benieuwd naar het parcours in wat de laatste jaren mijn geliefkoosde trainingsgebied is geworden. De vernieuwde CLAP-challenge heeft moeite om door te breken maar is er toch in geslaagd een kleine 200 lopers te mobiliseren. Daarbij veel plaatselijke joggingliefhebbers, heb ik de indruk. Veteraan 4 Henry Hardy die enkele voetstappen van het vertrek woont, vertelt me dat er een wedstrijdtraditie bestond in het Jekerdorp. Die is echter al een flink aantal jaren teloorgegaan. Dat was “voor mijn tijd”., zelf heb ik er geen herinneringen aan.

De 5 en de 10km-loop vertrekken samen en zo beland ik na de start snel in het spoor van 10km-loper Luc Hilderson, nog een “régional de l’étape”. Het is overigens al een hele tijd geleden dat we nog samen aan de start van een loop stonden. De reden? “C’est la fin… doucement” kan de Wonckenaar er zelf mee lachen. Het lijf wil niet meer mee en de motivatie ook niet altijd. Voorlopig draait hij de benen goed rond. Ik probeer hem in elk geval te volgen. Na mijn geslaagd optreden vorige week in Manaihant heb ik al wat meer vertrouwen in mijn uithouding. Ik zoek mijn weg in het dichte peloton dat langs de Jeker kronkelt. Dit is al bekend terrein. We worden rechtsaf gestuurd door de seingever met wie we bij de opwarming nog enkele woorden in het Nederlands hebben gewisseld. De man is onder de indruk van de combinatie leeftijd en wekelijkse competitie die we voor elkaar brengen. We lopen nu richting rijweg Bassenge- Wonck. En nu? We steken de weg over en worden achter de busstelplaats een smal pad ingestuurd. Er volgen nu 700 meter voor mij onbekend terrein. Eerst op kleine betonplaten die onder onze voeten kletteren. Er loopt hier precies een riool of een “zouw” onder. Nog enkele meter op onverhard en kijk, we komen uit op de Rue Large Voie. Die loopt langs de hoger gelegen spoorweg en zit vaak in mijn trainingsloopjes. Ik volg al de hele tijd Luc Hilderson. Die uitgerekend in zijn eigen Wonck wat terrein verliest. Weer de rijweg over en langs de Drinkmarket (mij bekend… omdat ik er vaak langs loop). Even vooruitkijken waar het nu naartoe gaat. Yep, mijn parcours. Dat betekent een kilometer single track. Niet altijd makkelijk in de sliert lopers en met nogal wat steentjes en boomwortels onder de voeten. Daarnet liepen we langs de Jeker, nu langs een kleine “dérivation” die het waterpeil in de vallei moet reguleren. Links zie ik een mooi bruggetje naar de tuinen. Nieuw aangelegd door Luc Hilderson die hier woont. Knap werk, Luc! Even over kasseien en voorbij Brasserie Jodoigne (ze zullen geen dorst lijden in de Jekervallei).

We draaien scherp naar links. Ik weet dat er een nijdig klimmetje wacht. Dit is misschien het geschikte moment om even te wandelen. De moeder en dochter die al een tijdje in mijn buurt lopen laten mij achter. De juffrouw in roze tenue gaat mij ook voorbij maar zal ik snel weer inhalen als ik weer op lopen overschakel. Luc die al een tijdje op zo’n 20 meter hangt, haalt me ook in maar moet meteen weer lossen als ik versnel. De Rue Haute Voie blijft wel lichtjes oplopen maar ik kan mijn tempo aanhouden. Dat is al makkelijker in de wetenschap dat we dadelijk aan het kerkhof een afdaling krijgen. Ik zie dat we rond km 4 zitten. In de Rue Vinave zijn we dus al in de laatste kilometer. Die weg roept herinneringen op aan de vele marathontrainingskilometers die ik hier heb afgemaald, vaak in het gezelschap van Josette. Op het vals plat draai ik het gashendeltje nog wat feller open. Nu zal ik wel niet meer stilvallen. Over mijn benen geen klachten overigens. Merkwaardig. Zou ik de operatie niet beter afzeggen, zoals Nicolas Bynens voor de start lachend suggereerde? Nog 300 meter afdaling voor de finish. Leuk om zo te eindigen. Servais, Nicolas en Luc hebben nog een lus naar Roclenge voor de boeg, een stevige helling inbegrepen.

Geen douches, dan maar een droge trui aangetrokken op de parking. Het is weer aan het miezeren gegaan en ik heb echt geen zin om te blijven “genieten” van de buitenlucht onder het zeil aan de aankomst. Ik groet Servais, Nicolas en Augustine, mevrouw Hilderson, die in de laatste bocht onder de paraplu wacht op de doorkomst van haar echtgenoot. Ik tuf terug naar huis, op een achttal kilometer, waar Marie-Paule aangenaam verrast is door mijn vroege thuiskomst. Althans dat hoop ik…

Nog dit: er zitten voor de volgende dagen nog twee lopen in de pijplijn. Voor wie niets wil missen, blijf in de buurt.