zon 21/09/2025 10u30 * Jogging d’Andenne * 5 km * 00:33:20 * ø 9 * 68/93 * 2/4 ? * ♥♥

Weer de competitie-ambiance opsnuiven: ik heb er dit weekend een lange verplaatsing voor over. 70km maal 2 voor een loopje van 5km. Het grootste deel op de relatief rustige autoweg, dat helpt wel. Voor het overige hebben de talrijke wedstrijden dit weekend wel allemaal hun minpunt(en). Daarmee sta ik voor het eerst aan de start van een loop in Andenne, ongeveer in het midden tussen Hoei en Namen. En al helemaal in de provincie Namen. Vandaar dat de wedstrijd niet vermeld staat in de “bijbel” van Huub Rokx, onmisbaar voor wie op zoek gaat naar een loopwedstrijd in onze contreien.

De eerste kennismaking is alvast heel positief: wat een mooi sportcomplex hebben ze hier… Ik ontmoet er ook meteen twee bekenden, twee veteranen 4 overigens, Mark Geyskens en Etienne Vanderschelden. De eerste maakt dit seizoen het mooie weer op de 10km. Ook vandaag. Met Etienne ben ik dadelijk in gesprek over mijn recente heupoperatie. Blijkt dat de ingeweken West-Vlaming al 10 jaar een kunstheup heeft. Hij heeft wel een langere inloopfase in acht genomen dan ik. Ben ik dan toch te snel herbegonnen? Bernard Dubois van zijn kant, een andere loper die ik na de wedstrijd zie en die zelfs een dubbele heupprothese heeft,, was ook al na drie maanden weer in actie. Hoe dan ook, ik zal het op dit parcours – voor zover ik het kan inschatten – op mijn hoede moeten zijn.

Na enkele bochten door de straten rond het sportcomplex, begint de weg al omhoog te lopen. En na 1 km volgt er een eerste steile klim. Ik blijf in beweging, daar moet ik al tevreden mee zijn. Nog maar eens een andere richting uit. Kijk wie we daar hebben, Marie-Paule en Gerda (echtgenote van Mark Geyskens), daarnet nog in het lagere deel van het parcours. Die hebben ook al een flinke klim achter de rug. Later hoor ik dat Gerda een geoefende stapster is. De weg loopt weer fiks omhoog en gaat daarna nog steiler naar beneden. Op een betonnen pad waar ik me helemaal niet op mijn gemak voel en stapvoets naar beneden ga met een hand aan een reling. Tweede kilometer in 7’15”: zowel bergop als bergaf verlies ik tijd. De scherpste percentages liggen nu achter de rug. Na een mildere klim lopen we nu op een plateautje in een groen gebied, het Bois de Stû. Het pad is vlak maar het wegdek in asfalt is zo verhakkeld dat je moet zoeken naar een effen strookje. Weer een rem op een mogelijke tempoverhoging. Die 6’12” in de derde kilometer is wel een 6′ waard.

We verlaten het bos via een steile bocht naar beneden. In mijn linkerooghoek zie ik plots een loper met grote snelheid uit een andere richting van achter me komen. Ook verder snellen me nog enkele lopers voorbij. De eerste 10 km lopers halen ons in. Wat ik dan nog niet weet, is dat ik bij het uitkomen van het bos aan een aanval van horzels ben ontsnapt. Die engerds hebben zich blijkbaar vergrepen aan een aantal lopers. Aan de finish zie ik onder meer een dame die een collega verzorgt met een zalfje. Ook Mark Geyskens is een van de slachtoffers. Hij stelt zijn hoop op de medische post van de sporthal… die echter gesloten blijkt. Enfin, het loopt nog goed af. Ik vervolg mijn weg, niet bewust van enig gevaar. Tussen de velden loopt er een smal spoortje op een graspad. Weer allesbehalve comfortabel. Het parcours blijkt een uitdaging voor een revaliderende loper. Even verder in een strook tussen de bomen moet ik dan weer uitkijken voor boomwortels. Gelukkig kan ik die goed zien met mijn “nieuwe ogen”. Ja, ook nog een cataractoperatie achter de rug. De laatste hectometers in de bebouwing komen eraan. De organisatie laat een steekje vallen door geen signaalgever te posteren op een kruispuntje. Ik let wel op en verwittig de loopster achter mij. Ik haal nog een tempo onder de 6′ in de finale. Ruim voldoende om met mijn gemiddelde nog een 25 lopers achter me te houden. Daar ben ik best tevreden mee op dit parcours waar vooral de vlakke en dalende kilometers in mijn nadeel uitpakten. En ik zie tot mijn voldoening dat ik nauwelijks een halve minuut achter Etienne Vanderschelden eindig.

We verwijlen nog even met Mark en Gerda Geyskens in de ruime cafetaria. Dan is het tijd om de terugreis aan te vatten. Of wacht. “We komen niet elke dag in Andenne” leidt Marie-Paule haar suggestie in om nog even in het Maasstadje te blijven. Ze heeft daarnet het centrum verkend met Gerda. En zo volgt er nog een culinair slot aan onze uitstap…