zon 02/11/2025 10u20 * Braives Les Vallons de la Mehaigne * 5,6 km * 00:34:37 * ø 9,7 * 98/153 * ??/?? * ♥♥

Voor een keer begin ik mijn verslag andersom. De wedstrijd is achter de rug. De resultaten staan op de site van Globalpacing. Van plaats 92 tot plaats 106 allemaal namen in het roze. Van dames dus. Plaats 95 wordt wel bezet door een naam in het zwart. Die van ondergetekende. Ikzelf had het tijdens de loop niet echt opgemerkt maar Marie-Paule en Gerda (mevrouw Geyskens) maakten er mij na de aankomst grappend attent op. “Je liep tussen de vrouwen”. De bladzijden 4,5 en 6 van het uitslagenblad kleuren roze. Maar dank zij die sterke vrouwelijke vertegenwoordiging in de 5km-loop eindig ik nipt in het tweede derde van het deelnemersveld. Voor wat het waard is… Hoeveel veteranen 4 de korte afstand lopen, is niet op te maken uit de uitslag. Die kent alleen mannen/vrouwen en jongens/meisjes beloften. Er is in elk geval nog één veteraan 4 aan de start, mijn goede kennis Nicolas Bynens. “We zijn oud” is zijn ijskoud antwoord op de vraag hoe hij zich voelt. Toch nog een drie minuten voorsprong op zijn enige (?) categoriegenoot. Met deze randnoot dat hij gisteren twee(!) trails gelopen heeft in Angleur.

Terug naar de wedstrijd zelf nu. Bijna 400 deelnemers aan de start van de laatste manche van het seizoen in de Hesbignon. Ook drie Riemstenaren in het peloton. De zon doet vandaag ook mee. Dat is mooi meegenomen voor deelnemers en organisatoren. De 5 km is een lus van de 10 km-loop, stel ik vast bij mijn voorbereiding. Het is het mooiste deel, maar ook het moeilijkste. Het is de zevende keer zijn dat ik hier aan de start sta. Dat moet een record zijn in mijn circa 15-jarige carrière in het Luikse waar ik vooral de variatie in parcoursen heb opgezocht.

Als de pelotons al opgesteld staan worden er nog enkele verstrooide lieden van de startplaats van de 10 km naar die van de 5km gestuurd en omgekeerd. Met enige vertraging begint het aftellen dan toch. De eerste 3 km lopen door een weiden-beemdengebied tussen het gehucht Brivioulle (waar het voetbalterrein en de start/finish liggen) en het dorp Ville en Hesbaye. Maar goed dat we haast uitsluitend op betonpaden lopen. We houden onze voeten dus droog ondanks de regenval van de laatste dagen. Het is alleen uitkijken voor losgewaaide takjes en herfstbladeren. Ik ben ditmaal niet helemaal van achteren in het peloton vertrokken maar achter de rug van Bert Ernest op wie ik dus geen achtervolging hoef in te zetten. Ronny Maes zie ik nog in de eerste kilometer maar vanaf de eerste matige klim loopt hij weg. Niet dat ik me enige illusie maakte dat ik hem zou kunnen volgen. Ik mag dan al een recordaantal keren de Vallons de la Mehaigne hebben gelopen, ik laat me toch telkens weer verrassen door de kuitenbijtertjes onderweg. Ik mag niet toegeven aan de verleiding om even te gaan wandelen. De pijn in mijn bovenbenen moet ik er dan maar bijnemen. Vorige week waren het de liezen die opspeelden, nu de quadriceps. Blijkbaar hebben mijn spieren moeite met een hoger tempo dan het sukkeldrafje dat ik op training aanhoud. In elk geval, die 5 km kosten me moeite. De heup mag ik dan niet voelen, de andere spieren vangen nu de schokken op, weet mijn kinesist.

We lopen Avennes binnen. De fotografen hebben zich verzameld in de buurt van het waterrad langs het riviertje, de Mehaigne. Wat volgt is een klim, uiteraard. Eerst een flinke, maar niet te lange stijging, dan de enige passage op een bospaadje, dan weer klimmen op het asfalt rond de kerk. Het café links van ons dat een vermelding krijgt in elk verslag van deze wedstrijd heeft ook zijn beste tijd gehad. Is zelfs gesloten, denk ik. Het klimwerk is achter de rug. Nu volgt de langste rechte lijn van alle Luikse wedstrijden, die in circuitvorm bedoel ik. Lichtjes bergaf. Hier moet ik toch onder de 6 minuten blijven, neem ik me voor. Niet dat ik het echt kan controleren. Daarvoor moet ik te veel moeite doen om het tempo te handhaven. Ik loop de “eindeloze” 1500 meter achter, naast, even voor, dan weer naast en achter een dame in het rood. Uit de buurt, leid ik af uit de woorden die ze wisselt met een toeschouwer. We halen wel nog twee dames in van wie één dan toch weer afstand neemt, zoals trouwens ook de dame in het rood. Marie-Paule en Gerda (reeds vermeld in het begin van dit verslag) zien mij in het “vrouwenpeloton” voorbijkomen van boven op de brug waar we een halfuur geleden de start hebben genomen. Een bocht naar rechts voor de laatste kronkel deze keer naar de finish. Ik heb daarstraks rechts en beneden ons de eerste 10 km-lopers gezien. Uiteindelijk zijn er maar drie 10km-lopers die ons inhalen. Bij het overschrijden van de streep geeft een dame “een official” een compliment over het mooie parcours. Daar moet ik me bij aansluiten. Als ik het hart laat spreken, niet de benen…

Wat volgt is top: de douche, de Val-Dieu…