vri 21/11/2025 20u * Herve Corrida CJPL * 7,1 km * 00:51:04 * Ø 8,3 * 524/540 * 5/5 * ♥

Jean-Pierre kan in tweede instantie nog een parkeerplaats versieren in de onmiddellijke omgeving van de startplaats aan het stadion van Herve. Eerst stonden we een halve kilometer verderop. Vervelend als je met bezwete sportkleren en in de vrieskou je tas moet halen voor de douches. Overigens maken straks opvallend weinig deelnemers gebruik van de douchefaciliteiten. Voor wie het nog niet begrepen heeft: we zijn in Herve voor de zoveelste loopwedstrijd van onze carrière. Een nocturne, deze keer. Met een indrukwekkend deelnemersveld van bijna 800 mannen en vrouwen. En meisjes en jongens. Want ze zijn met velen, de middelbare schoolleerlingen, al dan niet chinese vrijwilligers voor (bonus)punten voor het vak Lichamelijke Opvoeding.

We staan met zijn allen samengepropt in de duisternis onder de XRun-boog. Na een zevental minuten wachten, schieten de eersten weg en kunnen de anderen die verderop in het startblok staan, langzaam in beweging komen. Hoe zeer ik ook probeer te versnellen in de volgende hectometers, mijn oude spieren remmen mij zonder pardon af. We maken eerst een lus in de stad. De kasseicirkels en -rechthoeken die hier en daar in de winkelstraten zijn aangelegd ,een urbanistisch fantasietje, pijnigen mijn benen nog. Herve is gebouwd op een heuvel. We krijgen dus wel wat reliëfverschillen te verwerken in de oude stad. Ik heb echter zoveel spierpijn dat ik sowieso in de laatste gelederen zou zijn beland. Naast mij, achter mij en voor mij lopen babbelende en giechelende jongelui die nu en dan ook eens een tussenversnelling plaatsen of een wandelpauze inlassen. De (winkel)straten zijn voldoende verlicht. Voorlopig heb ik geen probleem om me veilig in de massa voort te bewegen. Ik heb mijn avondlampje meegebracht maar uiteindelijk verkozen om het niet te gebruiken. Na een aantal bochten en op en neer stroken, komen we weer in de buurt van het stadion. We zijn dan 1,5 km ver maar door de afwisseling in het parcours lijken we al langer onderweg. We begeven ons nu naar een wijk in de buurt van het stadion waar we een tweede lus aanvatten. We worden even een donker steegje ingestuurd maar voor het overige loert ook hier geen gevaar voor valpartijen door te weinig licht. Het blijft wel opletten voor scheuren in het asfalt, straatgoten en stoepen. Gefluit en fietsgerinkel achter ons. “Serrez à droite”. Daar zijn de eersten al. Ze hebben een ronde voorsprong. Na 1500 meter komen we weer in de buurt van het stadion, maar dan vanuit de andere richting. De snelle 7km-lopers banen zich soms met moeite en met geroep een weg langs de schildpadlopers. De ene gaat wat al omstuimiger te werk dan anderen. Marlène Herzet, aînée 4, heeft zich wat te fel links gewaagd en wordt haast omgekegeld door een achteropkomende loper. Leuk dat we een rondje op de atletiekbaan mogen afwerken. Dat besluit dan meteen de eerste ronde. Nog een ronde voor mij en de laatste, echt de allerlaatsten van de lange afstand lopers, wat vanavond dus nauwelijks 7km betekent. Ik heb daarnet op de piste Marlène Herzet ingehaald. Dat betekent ten overvloede dat ik mij aan een uiterst laag tempo voortbeweeg. Hoeveel tijd ben ik uiteindelijk nog voor haar, vraag ik me na de wedstrijd af. En wat zie ik, Marlène staat met een 3 minuten voorsprong in de uitslag. Er is me nochtans niemand meer voorbijgegaan in de tweede ronde. Bizar!

Bij de ronde op de baan hoor ik speaker Benoît Schoonbroodt wel honderd keer herhalen: “7km à droite”. Aan de finish, voor mij dus de passage na de eerste ronde, vraag ik toch nog eens bevestiging aan een official. Rechts, ik heb de baan vrij. Links, aan de finish van de 3,5km is het drummen. Ik ben nu plots alleen. Geen gelach en getater meer, maar alleen het hijgen van nummer 524, uw verslaggever dus. Ik heb nu wat uitgebreider de tijd om de omgeving in mij op te nemen. De ups en downs van het parcours, de winkels, de oudere gebouwen, de afdaling naar de Potiérue, ongetwijfeld een van de oudste straten van het stadje, de signaalgevers en de enkele toeschouwers langs de weg, de supporters. Een klein meisje is zo vriendelijk mij een “Allez Monsieur” toe te roepen. Ongeveer op de plaats waar in de eerste ronde een bewoonster bij het oversteken van een zebrapad nog even een korte verbale aanvaring had met een jonge loopster. Die laatste eiste vrije doorgang op. Dat was er even over… Voor het overige is het afzien. Pijn in de liezen, de aanhechtingsspieren, de quadriceps. In de eerste ronde heb ik even met het idee gespeeld om uit te stappen bij het stadion en bij de auto. Nu, in de tweede ronde en niet gestoord door het gewriemel rond me, kan ik me beter focussen op de inspanning en mijn wiolskracht aanspreken om vol te houden. Ik zal dadelijk en in de volgende kilometers nog enkele loopsters van een groepje voor me inhalen. Achter mij is het de grote leegte. Er komt niemand meer voorbij. Tenzij Marlène, maar dat feit moet in de categorie mirakels worden ondergebracht. Ik herken de kronkels van de eerste ronde, de passage over de rijweg Rue de la Clef naar het grindvoetpad langs de Rue de Soumagne en onder een boom door naar de Voie du Chêne. Ik ben nu al een tijdje voorbij de korte Rue Albert Mélen waar we de snellere lopers kruisen. Een van hen is Jean-Pierre Immerix. Die heeft vanavond wel een enorme voorsprong. Aan de finish is het verschil 8 minuten. “Du jamais vu”. Ik sukkel verder. Weer langs de rotonde op onze rijweg naar het stadion. En het “Point Chaud”: de lichtreklame lokt ons met broodjes en patisserie. Maar ik vervolg mijn weg, de brede Rue de la Clef. Misschien haal ik de meisjes voor me in. Helaas, een luchtspiegeling. Ze lopen weer van me weg. Ik heb intussen wel mijn tempo gevonden. En mijn lijden probeer ik stoïcijns te dragen… De laatste hectometers op de piste. Jean-Pierre is me tegemoet gelopen om in beweging te blijven en de koude meester te blijven. Dan de laatste en de donkerste meters voor de finish. Ik stop mijn Garmin en sla de loop op. Ik zal later wel naar het verdict kijken.

Na de douche blijven we nog wat ouwehoeren met Bert Ernest. Jean-Pierre zal dadelijk zijn moment de gloire beleven (foto). Een dik halfuur later klieven we door de duisternis terug naar Limburg.