Maandelijks archief: juli 2016

The Classic Tessenderlo

maa 11/07/2016 20u * Tessenderlo (The Classic) * 9,8 km * 00:46:26 * 12,6 * 519/1593 * ===/=== * ♥♥♥

Het leed van Mielen is geleden. Twee dagen later ben ik op weg naar Tessenderlo voor een vlakke 10 kilometer. The Classic mag dan immens populair zijn, ik heb er nooit aan de start gestaan. Maar mijn Riemsterse loopmaatjes lopen zo over van van de ambiance op de kermis van Tessenderlo dat ik geen andere keuze heb dan mee naar het Noord-Westen van de provincie te trekken. Bijna zit een omgekantelde vrachtwagen en een bijhorende file op de autoweg ons nog dwars maar Ludo ontbindt alle duivels van zijn Duitse limousine om ons op ruim op tijd af te zetten aan de installaties van de Looise Atletiekvereniging. De organisatie is hier perfect berekend op de massa-toeloop. Het wachten op het startschot wordt gewild of ongewild opgevrolijkt door een man (?) met hoog opgetrokken broekje. Hij trippelt hier in het rond tot vermaak van de omstaanders.
In de eerste kilometer is het drummen en een weg zoeken tussen de massa. Daar zijn Ludo Ramaekers, Francis Loyens en Marc Castermans handiger in en ik ben al onmiddellijk op achtervolgen aangewezen. Vooral Ludo is sterk gestart. Ik probeer in elk geval oogcontact te houden met de blauwe truien van de Mergellopers. De rijzige gestalte van Marc is mijn lichtbaken. Het is draaien en keren in het centrum tussen rijen toeschouwers. Te midden van het tumult van de toeschouwers, de muziek en de kermisattracties kom ik na 2,5 km bij Marc. Ik heb enkele tussenversnellingen moeten plaatsen maar gelukkig reageren de benen positief. Als we het centrum verlaten en meer ruimte krijgen kan ik aansluiten bij Ludo en Francis. Ik volg het tempo dat door de twee Mergellopers wordt aangegeven. Het loopt lekker, Mielen is alleen nog een nare herinnering. Wesley Serrano, mijn achterbuur in Heukelom, volgt een tijdje in ons spoor.
Voorbij halfweg. Francis die hier ook voor het eerst is, informeert naar de helling die hier zou liggen. Ludo speelt GPS. Maar we zijn boven voor we het weten en krijgen nu een mooie afdaling op zacht lopend asfalt in een villawijk. Francis begint hoe langer hoe beter te draaien. Bij de tweede passage door het centrum heb ik even tijd voor sightseeing. Maar onder de laaghangende zon blijft het uitkijken in de talloze bochten, op de stoepen en tussen de verkeersobstakels. Francis houdt intussen een strak tempo aan. Dat we alleen in de laatste anderhalve kilometer matigen om samen over de streep gaan. Marc loopt even later binnen. Wederzijdse felicitaties, iedereen tevreden.
Een eerste cooling-down doen we op de tartanbaan, de volgende onder het koude douchewater. Dan is het tijd voor een frietje en een pintje…

(Het videofragment van onze aankomst via deze link)

Mielen-boven-Aalst

zat 09/07/2016 19.30u * Mielen-boven-Aalst (Challenge hesbignon) * 10,7 km * 00:52:54 * 12,1 * 88/201 * 13/29 * ♥♥

“Hoe komt het dat hier zo veel Frans wordt gepraat?” vraagt de dame van het frietkraam aan Marie-Paule. Ze is in laatste instantie opgetrommeld om de hongerigen te voeden aan het voetbalveld van Gravelo B na de jogging van het Gingelomse dorp met de lange naam. De trouwe lezers kennen het antwoord: hier wordt – nu al voor de achtste keer – de Vlaamse loop van de Waalse Challenge hesbignon georganiseerd. Jos Biets en zijn ploeg hebben weer weken toegewerkt naar dit evenement dat wel wat meer belangstelling verdient van Limburgse kant. Het is ook – zoals Kris Govaerts met enige trots bij de prijsuitreiking zegt – een mooi voorbeeld van samenwerking tussen Vlaamse en Waalse joggingliefhebbers.
Mielen 1 In de loop van de vooravond is het plots erg warm geworden. Dit wordt de eerste confrontatie van het jaar met de hitte in de onbeschutte velden van Gingelom. Mijn ambities voor vanavond zijn sowieso bescheiden. Een slechte nachtrust deze laatste week heeft de meeste energie uit mijn lijf gezogen. Gelukkig kan ik me verschuilen achter de Olympische gedachte “deelnemen is belangrijker dan winnen”. Het parcours is mij bekend, een kleine wijziging – die ik onderweg wel zal ondervinden – niet te na gesproken. Ik vertrek uiterst behoedzaam. Hele rijen enthousiaste collega’s stuiven me voorbij. Ook een clown. Is dat niet Robin Mancini? Richard Driesen is hersteld van een bizar ongeval en begeeft zich ook naar voren. Ik kom in een groepje terecht met Maja Van Zand, Carine Munaut, Sandrine Balon, Camille Motte, Michel Ruymen, Bea Strouwen en Emiel Sacreas. Een ongewoon gezelschap waarbij de dames Sandrine en Camille onder hun mogelijkheden acteren. Na 1,5 km worden we begroet door Hesbignon-getrouwe Thierry Vanherck die ons met zijn fiets langs de weg opwacht. Geen wonder dat Thierry hier op twee wielen is. Hij staat op enkele weken van een triatlon. In de lichte klim na km 2,5 neem ik wat afstand van mijn gezellen, ook al omdat ik in het spoor wil komen van Jules Kempeneers, een twintigtal meter voor me. Net als ik begin te naderen slaat Jules rechtsaf een plantage in. Nu is dit wel een “plantage-loop” maar deze bocht staat niet in het roadbook. Een dringende boodschap, vermoed ik.
In de vijfde kilometer wacht ons een 700 meter lange stijging. Enkele procenten slechts, maar een beproeving in deze plotse warmte en vooral voor borstnummer 84, die al vanaf de eerste meters van de loop last heeft van de maag. Het nummer 84 en de genoemde maag behoren toe aan ondergetekende. De opgestapelde vermoeidheid van de laatste dagen en nachten heeft mijn maag overhoop gehaald. De kilometers uitlopen, bruuske inspanningen vermijden, dat is nu mijn enige betrachting. Ik zie dat Johann Bolinius ook niet zijn beste dag beleeft en op stappen overgaat. Net als ik de laatste meters wil overbruggen, trekt hij zich weer op gang. Een kilometer verder ga ik dan toch voorbij. “Zwaarder dan ik dacht” aldus Johann in de sauna, euh kleedkamer. De zilverwitte veteraan 2 is voornamelijk in het Limburgse circuit actief. Mielen 2 Zelf word ik ook nog door een enkeling ingehaald maar de posities lijken hier wel ingenomen. Aan km 7 zoeken we weer het onverhard op. In deze loop is dat grasland op weg naar een fruitboomaanplanting. We lopen nu het “hoofddorp” Aalst in waar dezelfde familie van vorig jaar de lopende gebeurtenissen gadeslaat. De loeiharde muziek die ik tijdens het inlopen al heb opgevangen, wordt hier geproduceerd in een etablissement dat ik voor het overige niet heb kunnen identificeren. Nu, ik heb wel andere zorgen en ben de kilometers aan het aftellen. Dat zijn er aan de laatste bevoorrading nog 2,5. Ze hebben in Mielen de watervoorziening goed geregeld. Met fotograaf Eddy Defrère en “Cours la Province!”-kapitein Pierre Olivier als luxe-waterdragers aan de derde drankpost. Ik neem opnieuw een slok en giet het bekertje over mijn hoofd uit. Weer enkele ogenblikken een fris gevoel. De holle weg op het gras is gelukkig droog. Ik sukkel naar boven op de strook waar ik in lang vervlogen tijden nog een versnelling kon plaatsen. Mijn tegenstanders van toen lopen nu ver voor me uit.
Aan km 9,5 zijn we weer in Mielen. Aan een fruitbedrijf worden we even rechtsaf gestuurd. Dit moet de parcourswijziging zijn waar Roland Vandenborne bij het inlopen naar verwees. Nu ben ik al zo aan het afzien, komt er nog een lus bij. Ik verwens Roland dat hij me dat nog aandoet. Na afloop zie ik op mijn parcoursmeter echter nauwelijks verschil met vorig jaar. In elk geval moet ik Roland benijden voor zijn goede conditie, 3 minuten voor me. Ik sukkel verder en hoor nu een hevig gehijg achter me. In mijn ooghoeken zie ik een grijze haardos. Dat moet Eddy Hoylaerts zijn, ook een veteraan 3. Hij duikt telkens op als ik aan het sterven ben, zoals in Warnant-Dreye enkele maanden geleden. Na wat keren en draaien op het ongelijke gras, komen we in de dorpskern weer op verhard terrein. Ik hoop dat Eddy me hier achter laat zodat ik alleen ben met mijn miserie. Hij plakt wel aan me maar geraakt blijkbaar niet voorbij. Als dat zo is, dan toch ook maar proberen hem in de klim naar de aankomststreep voor te blijven. Mielen 3 Ik stel mijn spurt zo lang mogelijk uit. Met pijn en smart versnel ik in de laatste meters en hou op de streep een seconde over. Happend naar adem, zwijmel ik over de matten. Ik zoek de vrije ruimte op achter de streep maar Pasquale Ruberto heeft me opgemerkt en doet me uitgebreid verhaal van zijn wedstrijd. Ik kan ternauwernood enkele flarden van woorden uitspreken. Maja Van Zand, net terug van een succesrijk optreden in een halve marathon in Zuid-Tirol, loopt even later binnen, ook al getekend door de hitte. “Goed gelopen” feliciteert ze me. Sympathiek van Maja, maar ver van de waarheid.
Alsof de plotse hitte onze lichamen nog niet voldoende geteisterd heeft, zijn de douches ook nog eens kokend heet. Het briesje over het voetbalveld en enkele dorstlessers brengen ons weer op onze positieven. De nacht is nog jong als we de Haspengouwse velden verlaten. Ik wens veteraan 2 Carlos de Almeida, de organisator van Pailhe, – zoals steeds in de Portugese kleuren – veel succes morgenavond. Als we de rode lichtjes van de N3 achter ons hebben gelaten wijst de verlichte Tongerse Basiliektoren ons de rechte weg terug naar huis.

(Foto’s van Carine Heyne. Foto 1: Vrolijke vrienden: Patrick Renard, links, en Carlos De Almeida. Foto 2: Roland Vandenborne. Foto 3: Met de adem van Eddy Hoylaerts in de nek.)

Thisnes

zon 03/07/2016 10.15u * Thisnes (Challenge hesbignon) * 12,3 km * 00:58:05 * 12,6 * 84/239 * 10/23 * ♥♥♥

Vanochtend ben ik voor het eerst in het Waals-Haspengouwse dorpje Thisnes, op een steenworp van Hannuit. De Challenge hesbignon is er voor de tweede keer te gast om het feest van Saint-Martin ook sportief te vieren. Dat feest is gisterenavond al ingezet, zoveel is duidelijk als je de tent binnengaat waar de bierlucht je tegemoet komt. Ik ben hier in het gezelschap van Jean-Pierre Immerix die zich zorgen maakt om een hardnekkig spierblessuurtje in de kuit.
Als we na een kwartier wachten eindelijk de weg op mogen, voel ik meteen de stramheid in mijn benen, ondanks een gedegen opwarming en stretchingoefeningen vanochtend en gisterenavond. En ik heb de verleiding weerstaan om deel te nemen aan de loop in Haneffe zoals een aantal collega’s die ook langzaam op gang komen. Ik vat de eerste kilometers dan maar op als een bijkomende opwarming. De afstand is trouwens wat langer dan de traditionele 10 km en het valt nog af te wachten hoe het hoogteprofiel dat er vrij onschuldig uitziet in het echt zal aanvoelen.
In de eerste kilometers maken we aantal kronkels in het dorp. Philippe Gheury, Eric Martin en Paul Rihon – respectievelijk V1,V2 en V3 – zijn na een rustig begin al snel uit mijn gezichtsveld verdwenen. Maar na een goede kilometer heb ik het gezelschap gekregen van mijn V3-collega Pasquale Ruberto. We wisselen enkele keren van positie, ook al zit daar, voor wat mij betreft, geen tactische bedoeling achter. Ik ben wel voorbij twee in het zwart gehulde “Cycles Muselle”-lopers gegaan. Dat zijn – om het in wielertermen te zeggen – “régionaux de l’étape”. We lopen ook even door een aanplanting van fruitboompjes. Voor de echte plantageloop is het nog even wachten tot volgende zaterdag in Mielen bij Jos Biets. De derde kilometer in dalende lijn is ideaal om wat meer tonus in de benen te krijgen maar ik vind het nog veel te vroeg om nu al voluit te gaan. 160713_JOG_THI_JD_13537782_1023582454393537_5614771387398660455_n Na een doortocht op gras en een portie kasseien op een boerenerf krijgen we een eerste helling voorgeschoteld, 200 meter met een stijging van 3%. Daarna mogen we weer een goede kilometer dalen. In een van de bochten versnelt Pasquale plots maar hij houdt zich al snel in als hij zich realiseert dat we nog niet eens halfweg zijn. We pakken onder ons beidjes een nieuwe helling van een kleine 500 meter aan, ook zo’n 3%, op asfalt maar nu met tegenwind. Voor me merk ik aan de rechterkant van de weg een loper in blauw shirt op die aan het stappen is. Hij is opzij gegaan om plaats te maken voor de collega’s. Het is Max Knapen, mijn vermoeden klopt. “De rug” antwoordt Max met een pijnlijke grimas als ik informeer naar de reden van zijn opgave. We hebben de dorpskom intussen achter ons gelaten en komen in open veld met nog steeds tegenwind terecht. Ik blijf hier nog net onder de 5′ per kilometer, Pasquale moet enkele meters laten. We lopen op een veldweg die blijkbaar aan de betonwoede van de ruilverkaveling is ontsnapt maar nog redelijk beloopbaar is. Ik word ook niet gehinderd door lopers voor me maar in een bocht naar rechts merk ik wel dat een groepje nadert. Daarbij ook de “Cycles Muselle”-jongens in zware wieler- of triatlon-kleding. Ze gaan me voorbij op een nog steeds onverharde strook waar de wind zwijgt en het gehijg van de lopers achter me goed hoorbaar is. Op een volgende glooiing ga ik voorbij Laurence Dressen, eerste aînée 1, de enige bekende die ik in het veld voor me zie. In een afdaling op beton, weer op weg naar het dorp, kan ik al snelheid maken op weg naar kilometerbord 8, waar ik volgens mijn tijdens de loop uitgedokterd marsplan, op een hoger tempo wil overschakelen. Pasquale heeft nu definitief afgehaakt, zo lijkt het. Zal de “Rue de l’Enfer” (de hellestraat) waar we nu zijn, leiden naar het paradijs? Naar het vagevuur, eerder. Ik kan het groepje voor me, met “Muselle”-senior Manu Piraprez en Yves Hanquet wel inhalen, maar meer dan aanklampen zit er niet in.
Aan km 8,5 komen we weer op bekend terrein, een “copy-paste” van de eerste kilometers. Thisnes 2 Door de hoeve en opnieuw de helling van km 3,5. We draaien boven nu rechts op en passeren weer voor de kerk. Ik ben nu in strijd gewikkeld met V1 Renaud Raskinet die uit de achtergrond is teruggekomen. Maar ik heb nog reserves – mijn 10de kilometer is zelfs de snelste van de loop – en ik kan Renaud in een gevecht tussen wat in bokstermen een lichtgewicht en een zwaargewicht zou zijn, een mokerslag verkopen aan km 10. We zijn nu op een zucht van de finish maar de organisatoren hadden nog een bijkomende lus in gedachten. En dus is het nog even op de tanden bijten op een licht klimmende grasstrook, voor we langs het voetbalveld (en de kleedkamers) passeren op weg naar de laatste bocht. Om de tent en de aankomstboog te bereiken worden we nog even door een weide gestuurd. Een tractor heeft diepe sporen getrokken in de eerste meters. Maar mijn verkenning en een voldoende afstand met de achtervolgers behoedt me voor onheil. En zo blijf ik nog netjes onder het uur voor de meer dan 12 km. Een half minuutje later loopt ook Pasquale binnen. Net op tijd voor een flash-interview met de verslaggever van L’Avenir. Lees het stukje en bewonder ons beiden in de woensdageditie van L’Avenir Huy-Waremme.

(Foto’s van Jo Defrère. Limburgers op weg naar podiumplaatsen. Foto 1: Beny Stulens, links en Frankie Verluyten van Tongeren, tweede respectievelijk bij de veteranen 1 en de senioren. Foto 2: Jo Haenen van Hasselt, winnaar bij de veteranen 2.)