Maandelijks archief: december 2016

Kerstcorrida Meeuwen

din 27/12/2016 20.10u * Kerstcorrida Meeuwen * 9,8 km * 00:43:01 * 13,7 * 138/502 * –/– * ♥♥♥♥

Hoevenzavel, Opglabbeek… het zijn plaatsnamen die ik niet vaak ontmoet op mijn verplaatsingen naar loopwedstrijden. Ik ben dan ook onderweg naar een ongewone bestemming, het vlakke land in het noorden van onze provincie. Daar wordt al twintig jaar een corrida georganiseerd in en rond het dorpscentrum van Meeuwen. Ik ben hier nooit geweest, de eenentwintigste editie wordt dus mijn eerste. Veel volk en een gedeeltelijk schaars verlicht parcours, het zijn niet meteen mijn favoriete omstandigheden maar het zal moeten wil ik mijn palmares volledig maken.
Na een verkenningsronde – verplichte leerstof voor deze loop – zoek ik me een plekje in het grote peloton, achter een bekend Alkens viertal. Laurent Wijnants staat enkele rijen achter me. Plots word ik op de schouder getikt door… Jean-Marie Haekens. Van een verrassing gesproken, na maanden afwezigheid door gezondheidsproblemen is Jean-Marie weer onder de mensen. Andere, snellere, bekenden zullen wel vooraan hebben postgevat, zoals Jo Vrancken die als achtste en derde master zal eindigen. Of Wim Meyers, niet gezien voor de start, maar wel in de uitslag. Hij sloopt hier de muur van de 4 minuten op de kilometer.
Karel Lismont geeft de start, ik zie hem niet en hoor het startschot niet. Geen nood, gewoon de meute volgen. Dat we eerst een kleine en daarna drie grote ronden moeten afleggen, is me gelukkig niet ontgaan. Ik moet al meteen de hobbelige wegrand opzoeken om in het spoor te geraken van Kris Govaerts enkele meters voor me. Het peloton begint al langzaam aan uit te rekken als we na 400 meter een U-bocht moeten maken. Die nemen we vroeger dan voorzien op het officiële parcours, over het gras van een perkje tussen twee rijstroken. En zo wordt het meetwerk van de organisatoren al meteen verstoord en halen we de aangekondigde afstand van 10 km net niet.
Kris heeft blijkbaar geen lange opwarming nodig vanavond, hij gaat er onmiddellijk stevig tegen aan. Terwijl ik contact probeer te houden beslis ik “on the fly” om dit keer mijn vertrouwde tactiek – behoudend starten om dan stelselmatig het tempo te verhogen, als dat mogelijk is – te ruilen voor een agressievere aanpak. Zo lang mogelijk proberen te volgen, op gevaar af snelheid en tijd in te leveren in het tweede deel. We gaan het ene groepje na het andere voorbij. In dit gezelschap herken ik alleen Lydia Moons en Renata Sterken. Lydia verrast Maja Van Zand met een versnelling in de duisternis tijdens de laatste ronde. Mijn locomotief snijdt de bochten vakkundig af. Ik moet telkens versnellen om weer in het spoor te komen… dat ik even verder weer kwijt ben als Kris schijnbaar moeiteloos tussen de langzamere collega’s door laveert. Op de karig verlichte Boomgaardstraat moet ik me verlaten op het zicht van mijn voorgangers. Halverwege kunnen we even profiteren van het groene neonlicht van een muziektentje. De twijfelachtige muziek en het gebabbel van de deejay moeten we er dan maar bijnemen. Die heeft in de derde ronde gelukkig begrepen dat de lopers nu andere dingen in hun hoofd hebben dan de ambiance die hij probeert op te poken. Hij houdt het dan maar bij wat sommige mensen muziek noemen. Intussen heb ik mijn eerste doel bereikt: tot in de helft met Kris meegaan. Maar de benen beginnen de tol te betalen voor het ongewoon hoge tempo. En de inspanning weegt op mijn maag. Vier uren vooraf gegeten maar de boterhammen zijn nog niet volledig verteerd.
We zijn net voorbij het kerkplein op weg naar het donkerste deel van het parcours. Achter ons hoor ik getoeter. Een quad en een motor kondigen de komst van de leider aan. Zoals in Hannuit hebben ze me na twee ronden te grazen. En zoals in Hannuit beginnen we ook hier even verder op onze beurt de laatsten in te halen. Winnaar Pieter Berben van de organiserende AVT van Meeuwen stoomt voorbij. Ik vermoed dat een zevental lopers ons gedubbeld hebben. We kunnen net uit de greep blijven van snelle jongens(/het snelle meisje) Jo Vrancken, Pascal Van Marcke, Tom Partoens en Manuela Soccol, die de dienst uitmaken in de voorste gelederen. Ik bewonder de foulée en de daarbij horende snelheid van deze toppers… maar mag mijn eigen wedstrijd niet uit het oog verliezen want intussen heeft Kris een voorsprong van een tiental meter gepakt. Is de breuk nu definitief? Meeuwen 1 Ik vecht terug en kan in de Arkstraat weer aansluiten bij mijn collega-veteraan 3. Tussen haakjes, hier ben je vanaf 35 master. Ik ben dus al meer dan 30 jaar master, is er geen categorie “emeritus”? Ik kom nu even langs en zelfs even voor Kris. Voor de eerste… en laatste keer. Opnieuw over de rechte Hoogstraat, dat is de goed verlichte winkelstraat van Meeuwen. Hier is plaats zat, je kan je strook uitkiezen. Nu, veel keuze heb ik niet want Kris zet de lijnen uit. We passeren al voor de derde kaar samen in de hel verlichte aankomstzone. Marie-Paule heeft me telkens zien voorbijomen, Kris heeft ze niet opgemerkt. “Geen rode bandana gezien”, van een black-out gesproken. Nu ja, achteraf heb ik me ook afgevraagd waar de drankpost hier eigenlijk was opgesteld.
De laatste ronde. Voor we goed en wel op weg zijn naar de Arkstraat (dat is de “achterzijde” van het parcours) is het al gebeurd. Noem het een demarrage of een tempoversnelling, ik lig plots weer een tiental meter achter. En ditmaal is het menens. Mijn ogen priemen door de duisternis. Waar is de rode bandana – in het weinige gele licht van de straatlantaarns is het eerder een oranje bandana? Doorbijten nu, het tempo nogmaals een snok geven. Ik kan nog wel enkele lopers voorbijgaan maar het ACA-shirt (onder de bandana) is verdwenen. 20 seconden en 12 plaatsen weet Kris nog op me uit te lopen in die laatste 2 kilometer. Maar waar ligt de finish precies? Ik wil geen adem verspillen met het te vragen. In de laatste bocht zie ik dat we rechtdoor moeten lopen in plaats van naar rechts af te buigen. Even geaarzeld, genoeg om een plaatsje te verspelen aan een fors gebouwde jongeman die mij ook nog schijnt te kennen. Joris Vanderbeuken, stelt hij zich voor. Oh ja, van Diets-Heur, we hebben elkaar inderdaad al ontmoet.
Ik spoed me naar de kleedkamers, tevreden over de loop. Daar onder helder licht bekijk ik even de Garmin-gegevens. 4’22” per kilometer, dat is wel een mooi orgelpunt voor 2016! We brengen de avond door in het cafetaria van de sporthal. Daar wordt me duidelijk waarom Kris zo’n haast had in de race. Hij wilde de tv-uitzending van zijn favoriete ploeg STVV tegen Standard niet missen…

(Foto Marie-Paule: Joris Vanderbeuken gaat me voorbij in de laatste meters.)

Corrida van Hannuit

zat 17/12/2016 19.30u * Corrida van Hannuit * 10,2 km * 00:49:56 * 12,6 * 179/385 * 6/15 * ♥♥♥

Minder dan een week na de Bestorming vormt de Corrida van Hannuit een mooie gelegenheid om de benen te plezieren op een vlak parcours en om de opgebouwde spanning rond de Alden Biesen-loop sportief te ontladen in de kerstsfeer van het Waals-Haspengouwse stadje. Ik ben hier al twee keer geweest. Maar ik heb flink in mijn archief moeten graven om de data terug te vinden: 2008 en 2012. Ik vind ook mijn rondetijden van toen terug, ik had beter niet gekeken…
In de massa, meer dan 800 deelnemers voor de twee afstanden, herken ik enkele Hesbignonlopers. De meest opvallende aanwezige is Etienne Vanderschelden in korte broek voor wat zijn eerste competitieloop in twee jaar is. Hij zal hier met succes zijn nieuwe heup uitproberen.
Ik weet niet precies waar de start wordt gegeven en hou me dan maar in het midden van de meute op als de vertrektijd nadert. Die tijd blijkt met een kwartier te zijn overschreden als er dan toch beweging in de groep komt. Ik druk mijn Garmin in maar de deining in de massa komt een honderd meter verder weer tot stilstand. Hannuit 1 Een halve minuut later zijn we dan toch voor echt vertrokken. Door het gehannes met het uit- en aanzetten van mijn horloge, de duisternis in de startstrook en mijn slechte ogen heb ik geen idee meer of de chrono wel loopt. Ik probeer in de volgende honderden meters en in het licht van de overdekte markthal waar we door lopen de tijdsregistratie weer aan de praat te krijgen. Dat lukt niet zonder bril. Bij het uitlopen van de hal laat ik de horloge voor wat ze is en begin na 400 meter gehaspel aan mijn wedstrijd.
Eerste opdracht: de rijen kinderen voorbijlopen die hier massaal deelnemen en uiteraard voorin zijn gestart. Ik heb al wat bewegingsruimte afgedwongen als we voor de eerste keer door de Rue Albert Ier komen, de feestelijk verlichte winkelstraat, lichtjes dalend, en naar mijn aanvoelen het mooiste deel van de ronde. Vier ronden hebben we af te leggen, alhoewel ik daarvan pas zeker ben als ik even informeer bij een dame langs me, bij het ingaan van de derde ronde. Vanavond steekt de voorbereiding niet zo nauw als vorige week. Ik ben op kruissnelheid als we voor de tweede keer – dat is na een ronde en een aanvangsstrook – door de hal lopen. Door het voorbijlopen van veel tragere deelnemers heb ik het gevoel dat ik hier als een laagvlieger over de Haspengouwse vlakke wegen zoef maar een kilometer verder word ik op mijn nummer gezet door de eerste lopers die me voorbij stuiven. Dat zijn Adrien Noël als eerste, op een twintigtal seconden gevolgd door het duo Gert Theunis en Olivier Legros die de andere podiumplaatsen inpalmen. In het totaal pakken een twintigtal lopers een ronde, zo’n 2500 meter, op me. Onder hen ook Dominique Mathy die volgend seizoen in mijn leeftijdscategorie zal aantreden… De pil wordt enigszins verguld als ik in de derde ronde zelf de langzaamste deelnemers, meestal deelneemsters, begin te dubbelen. Hannuit 2 Waar is fotograaf Eddy Defrère eigenlijk gebleven? Ik heb hem tijdens de wedstrijd niet meer gezien langs de weg. Hij ligt in de knoop met de sluitertijden en de belichting, lees ik later, en heeft zijn activiteit op een lager pitje gezet. Intussen volgen de ronden volgen elkaar op en gelijken op elkaar. Ik kan een constant tempo aanhouden, de inspanning weegt al wat meer in de licht hellende Rue Fond de la Tour maar de passage in het centrum maakt dat minieme niveauverschil weer goed.
De vierde ronde komt eraan. Voor de laatste keer door de warme hal. Buiten is het weer even aanpassen aan het temperatuurverschil en aan de duisternis. Want dit is de donkere zijde van het parcours. In de moderne woonwijk vlak achter de overdekte markt geven de straatlantaarns nog een beetje licht. We draaien rechtsaf, evenwijdig met de omleidingsweg rond Hannuit waar de lampen van de auto’s voor felle kleuraccenten zorgen. We treden nu binnen in het rijk van de duisternis. Kleine toortsen bakenen de weg af maar het asfalt is nauwelijks verlicht. Ik til mijn voeten hoog genoeg op om niet tegen een asfaltbultje aan te botsen. Ik sper mijn ogen open, voor me beweegt een donkere gestalte. Rechts langs de boom naar de Rue Joseph Wauters aan de rand van het centrum. Ik ben nog altijd collega’s aan het inhalen, al gaat dit niet meer zo gemakkelijk als in de vorige ronden. Een haakse bocht brengt ons weer in de winkelstraat. Het peloton is nu flink uitgedund en ik hoor voor de eerste keer de muziek uit de luidsprekers die de kopers in consumptiestemming moeten brengen. Maar de winkels zijn nu toe. Voor de laatste keer de rechterbocht naar de Rue de Landen tussen de pizzeria en de ijspiste. Hier is nog volop animatie. Marie-Paule heeft haar stekje van de vorige ronde verlaten. Geen aanmoedigingen meer, ook niet van de klanten van de Brasserie Hannutoise rechts van de weg. Ik drijf het tempo op en passeer in de voorlaatste bocht nog een dame. Zij komt even verder opnieuw in dit verslag voor, dit keer met naam. Nog een korte versnelling om niet in de hal zelf tussen de hagen toeschouwers voorbijgelopen te worden. Hannuit 3 Als ik over de twee finishbalken loop, heb ik toch nog een twintigtal seconden kunnen afknijpen van mijn tijden van ronde 2 en 3 die erg dicht bij elkaar liggen, 11’31” en 11’27’. Ver in de rangschikking, in wat later blijkt een matig tempo. Wat maakt het uit, het was een uurtje genieten vanavond in Hannuit.
Na een warme douche worden we, althans de deelnemers, getrakteerd op een “cougnou”, een kerstbrioche in de vorm van een mannetje. De eerste drie van de leeftijdsklassen worden op het podium ontboden bij “Monsieur le Bourgmestre”. “Je ziet hoe een koe een haas vangt” relativeert Pierre Hulsmans, tweede bij de zeventigplussers, zijn eigen prestatie als hij me zijn geschenkenkorf toont. Net daarvoor is Valère Sauwens naar het podium geroepen voor zijn eerste plaats bij de veteranen 3. Wielrenster Lydia Moons is de meest onverwachte laureate, zeker voor haarzelf. We blijven ook nog even – dat dachten we tenminste vooraf – voor de tombola. Er zijn de gewone prijzen en de “gros lots”, aldus speaker Raymond Demaret. Er komen een tiental onschuldige kinderhanden aan te pas en het duurt meer dan een half uur voor iedereen zijn lot kent. Uiteindelijk wordt ook de hoofdprijs uitgeloot. We zijn al op weg naar de uitgang als de winnares van de oranje Trek-mountainbike iedereen verrast met een speechke. Voor het beduusde Waalse publiek bedankt de Nederlandstalige dame haar vrienden die haar hebben meegenomen naar Hannuit…

(Foto’s van Marie-Paule. Foto 1: kerstsfeer. Foto 2: aankomst in de hal. Foto 3: Met Pierre Hulsmans.)

Bestorming van Alden Biesen

zon 11/12/2016 14.45u * Bestorming van Alden Biesen * 15,9 km * 01:16:25 * 12,5 * 78/251 * ?/? * ♥♥♥♥

Het leek de voorbije weken wel een marathon waarop ik me aan het voorbereiden was. Zelden ben ik met een (relatief) korte loop meer bezig geweest dan met deze 10 mijl. Dat had alles te maken met de editie van vorig jaar, de eerste trouwens. Wat heb ik toen afgezien: na 3,5 kilometer was het al harken en toen moesten de zware hellingen en de lange stroken vals plat nog komen. Niet meer meedoen was geen optie en dus moest ik deze uitdaging anders aanpakken en hopen op een betere dag. Ik ben intussen de laatste weken al drie keer het parcours gaan verkennen. Telkens een deel van de totale afstand en… telkens met zware benen. Het maakte het gevoel van “als ik er maar snel van af ben” nog sterker. De halve marathon van Herve enkele weken geleden en de lichte trainingen van de laatste dagen moesten mij de in gewenste conditie brengen… dat maakte ik me alleszins zelf wijs.
Nu het dan zover is, op deze grijze maar zachte decemberzondag, heb ik er best wel zin in. Het is ook al een maand geleden dat ik nog eens aan een competitieloop kon deelnemen. Daar zijn een vervelende verkoudheid en de wind – ergo de uitgestelde wedstrijd in Grâce-Hollogne – debet aan. In en rond de Tiendschuur loop ik heel wat bekenden tegen het lijf en nog veel meer onbekenden. Organisator Jürgen Ritzen kan blijkbaar putten uit een breed reservoir aan looplustigen uit de wijde omgeving.
De chip is met de hulp van Jean-Pierre Immerix aan mijn veter bevestigd, het trainingsvestje heb ik in de handen gestopt van Theo Huls. ik ben klaar voor de countdown. Die wordt met een tiental minuten vertraging ingezet. Dan worden we losgelaten onder de monumentale gietijzeren poortboog tussen de Tiendschuur en de Rijschool. De start- en aankomst is dus verplaatst binnen in het indrukwekkende kasteelcomplex. Het parcours is daardoor enkele honderden meter langer dan vorig jaar, bij de eerste editie. De klassieke 10 mijl-afstand wordt nochtans nu ook niet gehaald. Het betekent ook dat de groep, die aanzienlijk groter is dan vorig jaar, moet starten op smallere paden, eerst beton daarna onverhard. Ik heb wat te lang staan te keuvelen met de vrienden en supporters en zit nu plots opgesloten in de massa. Met enig gewring kan ik wel enkele plaatsjes opschuiven maar de file kost me de langzaamste kilometertijd van de hele wedstrijd. Terwijl ik opschuif, hoor ik allerlei Vlaamse dialecten en zelfs enkele flarden Frans.
Collega-Mergelloper Francis Loyens glijdt als een aal tussen de wriemelende loperslijven en neemt snel een tiental meter voorsprong. Ik zoek naar een geschikt spoor op de veld- en later de bosweg. Daar zijn Jean-Pierre en Ludo Ramakers die in mijn buurt lopen ook mee bezig . Boven op de ruilverkavelingsweg groet ik nog even de Alken-loopsters Maja Van Zand en Greta Philippaerts voor we de afdaling nemen naar de eerste bult op de route. Dat is de steilste van de zes. Maar nog vroeg in de wedstrijd en dus van minder strategisch belang. Ik probeer het energieverbruik tot het minimum te beperken en laat Ludo betijen die een tiental meter voorsprong neemt. Francis is nog verder weggelopen. “Die zien we niet meer terug vandaag” heeft Ludo me daarnet verzekerd, nog onder de indruk van het vormpeil van zijn loopmaat op de parcoursverkenning een achttal dagen geleden. Alden Biesen 1 De eerste doortocht aan het Apostelhuis waar ook de eerste aanmoedigingssalvo’s van de supporters weerklinken. 900 meter afdaling brengen ons naar Kleine-Spouwen. Terwijl ik “op de motor” rem draait Ludo het gashendel verder open. Na de bocht met de Troffelstraat – er staan dan al 3 kilometer op de teller – gaat de weg vals plat omhoog op beton, een combinatie die mijn benen haten. Hier moest ik vorig jaar al het gelag betalen van mijn – wat later bleek – te snelle start. Een ogenblik denk ik dat ik nader op Francis als ik een loper in blauw shirt in het vizier krijg. Maar Sinterklaas is vorige week al langsgekomen. De voorspelling van Ludo klopt, een week na de uitbundige viering van zijn vijftigste verjaardag is Francis op weg naar zijn sterkste prestatie van het seizoen. Met mijn tactisch beredeneerd tempo kan ik toch een aantal concurrenten voorbijsteken maar Ludo blijft onbereikbaar. In de bocht naar de Notendreef klok ik zijn voorsprong: 16 seconden. De Notendreef, dat is een rechte streep van 900 meter met een stijgingspercentage tot 4%, steil genoeg om het verschil te maken – kleiner te maken in mijn geval – of stil te vallen. Ik probeer Ludo binnen bereik te houden maar kom zeker niet dichter. Boven komen we weer tussen de mensen – een van de aantrekkingspolen van deze loop is dat de fans hun idolen vaak zien passeren – en moeten we tempo maken op een heel licht aflopend graspad. Bij de eerstvolgende bocht kan ik weer even het verschil opmeten: dat is constant gebleven. Hier heeft fotograaf Ronald Hacken zich geposteerd, ver van het supportersgedruis. Ik groet mijn collega even met een handgebaar. Ludo geeft zichzelf flink de sporen op het tweede dalende gedeelte van het Reek, de rijweg in Rijkhoven. Op de Maastrichterallee binnen de muren van de oude landcommanderij drijf ik het tempo lichtjes op maar de twijfel blijft: zal ik voldoende over hebben in de laatste beklimmingen? En wat heeft Ludo nog in de tank? De weg blijft klimmen ook als we voorbij het poortgebouw zijn. Dank zij mijn herhaaldelijke verkenningen heeft het parcours geen geheimen meer voor me. Hopelijk speelt dat in mijn voordeel als de wedstrijd vordert. Precies op dat stuk kom ik wat dichter bij mijn collega van de Mergellopers maar op de volgende afdaling wordt mijn inhaalrace weer even afgeremd. Ik ben nu trouwens vooral bezig met het vermijden van natte bladeren en vettige klei van de velden die hier op het ruilverkavelingsbeton is terechtgekomen. We draaien rechtsaf, nog steeds op een verharde landbouwweg. Er wacht ons hier een kuitenbijter van 200 meter die zelfs niet als helling gecatalogeerd staat. Te kort? En net hier lijkt de motor van Ludo te sputteren. In de bocht naar het graspad van het begin van de race ben ik nog maar luttele seconden van de Kannenaar (inwoner van Kanne, voor de niet-ingewijden) verwijderd. Ik blijf intussen ook andere concurrenten inhalen, illustere onbekenden voor mij, anonieme spelers in deze heroïsche strijd. (Deze hoogdravende taal vloeit niet uit mijn pen maar is geplukt uit de folder van de organisator). Op de Bosselaer – 500 meter klimmen na 9 kilometer – dicht ik de laatste kloof en kom zo goed als in het spoor van mijn loopmaatje voorbij onze supporters. Ik blijf in de afdaling in het spoor van Ludo die het tempo niet laat zakken, integendeel. De passage over de kasseien op het einde van de Maastrichterallee is een pijniging voor de voeten, althans de mijne. Bij het buitenlopen van het kasteel biedt het asfalt een zachtere ondergrond maar nu moeten we weer klimmen. Recuperatie is een onbekend begrip in deze wedstrijd. Ik herken fotograaf Ludo Van Der Put, een van de toppers in het circuit, die zich midden op de weg in gehurkte houding klaarmaakt om ons in kikvorsperspectief te vereeuwigen. Ik kom even achter de rug van Ludo (Ramakers) uit om op mijn best op de foto te staan. Deze Ludo heeft daar waarschijnlijk geen oog voor, hij heeft het te druk om het tempo strak te houden. Hij blijft verder beuken op het lange stuk vals plat achter de muur van de Maastrichterallee. Ook in de Notendreef, nu in dalende richting, weet Ludo van geen ophouden. Met piepende adem, de blik strak naar voren gericht, blijft hij het beton martelen.
Ik zie de lopers voor me de bocht naar Klein-Spouwen nemen. Daar is ook Kris Govaerts bij die ik voor het eerst heb opgemerkt aan de Winterbergstraat na 9 kilometer. Hij loopt een dikke honderd meter voor me uit. Ik wenk even als teken van herkenning en krijg ook een antwoord in gebarentaal terug. Hij had zich al de hele tijd afgevraagd waar ik uithing, vertelt hij me na de finish. De voorsprong die hij hier heeft moet hem toch niet helemaal geruststellen want hij plaatst in de laatste kilometers nog een stevige versnelling. Ik zal zijn tactiek maar als een compliment opvatten. We gaan voorbij Leslie Vandecruys, de vierde dame. Alden Biesen 2 Tussen de bomen, aan de rand van Kleine-Spouwen, ligt er nog een klimmende strook verscholen. Ludo kan me nog even pijn doen maar ik ben nu wel overtuigd dat hij me niet zal kunnen lossen. Ik maak al een voorlopige balans op van mijn tweede deelname aan de Bestorming: een succes, op welke plaats ik ook zal eindigen. Voor het eerst in 4 kilometer neem ik de leiding over. Zonder vooropgezet plan. Het wordt wel tijd dat ik iets met mijn goede benen ga doen. Nog twee kilometer tot de finish. Zal hier weer zoals vorig jaar de beslissing vallen? Op de eerste helling van de Eikendreef die recht naar het Apostelhuis voert. Maximale stijging: 6,4%. Ik heb nu voldoende vertrouwen om niet langer af te wachten in de klim. Ludo moet een versnelling terugschakelen en verliest een aantal meter. In de afdaling en de tweede, mildere helling op de Eikendreef doe ik ook een poging om Jean-Pierre Massot voor me in te rekenen maar de rijzige Bilzenaar verzwakt niet. In de afdaling van de Bosselaer gaat een jongeman met oortjes me met reuzenschreden voorbij. En op de voorlaatste rechte lijn word ik nog ingehaald door een loper in het lichtblauw. De toeschouwers zien hoe de man in het donkerder blauw achter me, Ludo, nog een ultieme versnelling plaatst. Maar de finish is daar. Tijd om te genieten van een mooie revanche op mezelf na de ellende van vorig jaar. ’s Avonds onthult Francis zijn ongewone tactiek op de Eikendreef. Op het steilste stuk is hij op wandelpas overgeschakeld om niet te zwaar in het rood te gaan en om de gespaarde adem en energie te ontladen in een verschroeiende laatste kilometer.
Na het uitwisselen van de eerste indrukken van de net afgelopen race poseren we nog voor enkele herinneringsfoto’s. Het wordt nu snel donker en kouder. Ik haast me naar de auto om de vermoeidheid thuis onder een warme douche weg te spoelen. Ik mis zo wel de bol soep die de organisatie in de Tiendschuur aanbiedt. Een Italiaans etentje met de vrienden van de lopersclub sluit de sportieve zondag af.

Berto Cleuren legde de passage van de hoofdrolspelers van dit verhaal vast met zijn smartphone. Kijk hier naar zijn beelden.

(Foto 1 van Ronald Hacken: Na zes kilometer. Foto 2 van Ludo van de Put : Achter de rug van Ludo, in het blauw.)