Maandelijks archief: december 2017

Corrida Hannuit

zat 23/12/2017 19.45u * Corrida de Hannut * 10,2 km * 00:49:04 * 12,4 * 219/464 * 9/21 * ♥♥♥

Veertien dagen na Waremme is het weer rondjes draaien in Hannuit, enkele kilometers verder. Bij het binnenwandelen in de Marché couvert stoot ik op Bert Ernest van Herderen. Die is blij dat hij de inschrijvingstafel überhaupt heeft bereikt. Dat was vorige week wel even anders. Op weg naar een wedstrijd in het Hoeise knalde hij in de duisternis op een everzwijn en moest hij met een ingedeukt karretje terug naar Herderen tuffen.
Het parcours in Hannut houdt geen geheimen meer in voor me. Door de gunstige ligging op de kalender sta ik hier al voor de vierde keer aan de start. Trouwens, het is een rondje zonder toeters en bellen. Een soort rechthoek met één kronkelende zijde, onder meer door de passage in de overdekte markthal. Op een onverlichte strook van 200 meter bakenen toortsen de rand van de weg af. Gelukkig staat hier geen straatmeubilair in de weg. Tenminste ik ben in de voorgaande jaren nog nergens tegen gebotst.
Het lijkt wel alsof iedereen met een paar loopsloffen in Hannuit is. Het zachte weer zal er wel voor iets tussen zitten. Met meer dan 900 voor twee afstanden wachten we op de start, even voorbij de schaatsbaan in het stadscentrum. Ik houd de vinger krampachtig op de startknop van mijn Garmin om niet opnieuw zoals vorig jaar verrast te worden door een abrupte start. Als de massa zich in beweging zet, vraag ik toch maar even aan mijn buurt of we nu echt vertrokken zijn. “Het schijnt zo” is het laconieke antwoord. Mijn ambities hier zijn beperkt maar realistisch. Bij de eerste tien veteranen 3 eindigen. Ik zal dus niet de prestatie evenaren van Servais Halders en Jean-Pierre Immerix, mijn trainingsmaatjes veertien dagen geleden op een heuvelachtig rondje in Voeren en Mesch. Servais heeft een gereserveerde plaats (de hoogste) op het podium. Jean-Pierre van zijn kant dankt zijn overwinning aan een uitgekiende wedstrijdkeuze.

Lees verder →


We zijn dus vertrokken. Na 150 meter getrippel kan ik snelheid beginnen te maken. En dat is meteen een hoge snelheid, te oordelen naar het gemak waarmee ik tientallen collega’s voorbij ren. De hele eerste ronde is een dolle inhaalrace. Tot zover het gevoel. Nu de feiten: nu en dan kom ik in de buurt van 4’30”, meestal ligt mijn tempo rond de 4’45”. Met andere woorden, een bescheiden gemiddelde. Garmin zet me weer met de voetjes op de grond. Ik heb mijn windjack uitgetrokken voor de start en hou het nu in mijn handen. Ik kijk uit naar Marie-Paule en Liesbeth om het jasje af te leveren. Gelukkig merk ik hen op tijd op, nog voor ze mij in het vizier krijgen. Hannuit 2 Seingever Pierre Dubois heb ik zelf een sein gegeven bij mijn passage. Je moet het je supporters makkelijk maken, zo krijg je ook aanmoedigingen terug, dat is mijn aanpak. Ik heb dus al drie fans naast het parcours. Er is nog een vierde, die heeft een stek gezocht bij het buitenlopen van de overdekte markt. Ik hoor mijn naam en herken de stem van Jules Kempeneers met wie ik een babbeltje heb geslagen voor de start. Niet in loperstenue. “Sciatique” in het linkerbeen. Ischias, spreek er mij niet over, Jules. Ik ben een ervaringsdeskundige en probeer nu al vier jaar het ongemak in mijn rechterbeen te vergeten. De eerste twee kilometer liggen achter de rug, meteen de langzaamste van de wedstrijd door het zigzaggen tussen tragere concurrenten.
Na 4 kilometer in de tweede ronde worden we door de voorrijder op een mountainbike aangemaand om rechts te houden. Daar zijn de eersten al. Wat een vaart! Enzo Noël aan de leiding, Arnaud Dely in zijn spoor. Hoe snel die wel gaan, lees je in de cursieve commentaar bij de foto’s onderaan het verslag. Sommigen slaan deze regels over, niet doen! Zelfs mijn twee vrouwelijke fans zijn onder de indruk van de koplopers. Mijn twee begeleidsters hebben de Rue Albert 1er verlaten. Ze zijn de gure wind ontvlucht die op deze winkelstraat in ons voordeel blaast (en in hun nadeel). Ze houden zich nu schuil achter het kruispuntje in het centrum van de stad. Ik ben nog steeds in inhaalmodus, alleen hier en daar een 5 km-loper die de stal ruikt, gaat me nog voorbij.
We lopen voor de derde keer de overdekte markthal in waar de ambiance nog wordt opgepookt door speaker Raymond Demaret. Hij vuurt de “Hannutoises” aan, de meisjes en de vrouwen van Hannut Athlétisme die hier in groten getale present tekenen. Ik merk nu pas de bevoorrading op achter de dranghekken en maak een zwenking naar links om een bekertje mee te graaien. Weer aan de verkeerde kant, dames en heren organisatoren. Zelf ben ik ook niet vrij van fouten, ik heb voor de zoveelste keer nagelaten drank mee te nemen voor tijdens het inlopen. We duiken voor de derde maal de donkere kant van Hannut in. Waar er weer lantaarnpalen staan in een bescheiden woonstraat loopt de weg wat op. Zo rond de 1,5%, genoeg om de benen tot een extra inspanning te dwingen. Hannuit 3 Hier hebben we ook met een lichte tegenwind af te rekenen die – zoals al gezegd – niet aangenaam aanvoelt. Ik heb de raad van Raymond Demaret, aan de microfoon voor de wedstrijd, niet opgevolgd en mijn mutsje op gehouden. Dat blijkt de goede keuze. Op het einde van de Rue Joseph Wauters flikkeren blauwe politielichten. Daar nemen we de bocht naar de winkelstraat die jullie ook al kennen na het lezen van het begin van dit verslag. Het parcours is voorbeeldig beveiligd, de grote assen zijn vakkundig gebarricadeerd met blauw-witte politievoertuigen. Op het einde van de rechte winkelstraat mogen we genieten van een licht dalende strook tot even voorbij de hal. Ik vergeet haast te vermelden dat ik in deze derde ronde op mijn beurt de langzaamste deelnemers begin te dubbelen. Gert Theunis, Olivier Legros en Cedric Raemackers met imposante baard, drie bekenden, lappen mij dan weer, net voor ik aan de laatste ronde begin. Marie-Paule en Liesbeth lijken intussen door de massa opgeslokt, Jules Kempeneers heeft ook andere oorden opgezocht. Ik zal het moeten stellen met één aanmoedigingskreet, van Pierre Dubois. Die mij opnieuw pas ziet als ik al voorbij ben. Ik kan mijn tempo handhaven maar echt versnellen zit er niet in. Ik ben hier louter met mezelf in strijd. Bekenden zie ik niet. Tenzij Patrick Craninx die ik dubbel, zoals in de corrida van Hermalle tijdens de zomer. En Jean-Marc Thonon, die helemaal lijkt stil gevallen. In de uitslag staat er een “DNF” voor zijn naam. Andere leeftijdsgenoten blijven tijdens de wedstrijd buiten mijn actieradius. Armand Pirotte bevestigt zijn uitstekende vorm met een voorsprong van 2’35”. Ik haal net de eerste tien in mijn categorie. Doelstelling gehaald dus. De benen voelden soepeler aan dan in Waremme. Maar mijn kilometertijden zijn niet echt beter dan veertien dagen geleden. Status-quo dus.
Na het verorberen van een zoete koek en een korte roundup met Pierre Hulsmans – zie opnieuw de foto’s – verlaten we snel de drukke hal van Hannuit en begeven ons op rustige wegen naar Vlaams Haspengouw.

(Foto’s 1 en 3 van Nadine Claessens. Foto 1: De tweelingbroers Noël aan de kop. Rechts Enzo, de winnaar van vanavond, links Adrien, de beste in Waremme. Tempo: 20 km/uur. Die laatste zal uit de race stappen. Vraag me niet naar de reden, ik was niet in de buurt. Vader Dominique (49) eindigt achtste. Tempo: 18 km/uur. Foto 2 van Marie-Paule: de 219e finisher groet zijn supporters. Foto 3: Pierre Hulsmans, nummer 126 in het blauw, bijt op de tanden. Het loont, hij wordt winnaar bij de veteranen 4.)

← Toon minder

Waremme Corrida

zat 09/12/2017 19.30u * Corrida de Waremme * 8,44 km * 00:41:27 * 12,2 * 61/152 * 5/10 * ♥♥♥

In de donkere maand december brengen de corrida’s – loopwedstrijden midden in de stad – gezelligheid en gezonde ontspanning. Ik kies na een jaar onderbreking weer voor Waremme. Het rondje daar was me wel bevallen en er was voldoende licht voor mijn tanend gezichtsvermogen. Blijkt na 200 meter dat het parcours gewijzigd is. Ik kan nog net voldoende zien in de donkere straten buiten het centrum en moet noodgedwongen van de eerste ronde een verkenningsronde maken. Zoek hier echter geen verklaring voor mijn bescheiden gemiddelde. Dat heeft in de eerste plaats te maken met mijn slappe benen. Bij het inlopen in de avondlijke duisternis kan ik maar weinig bekenden spotten. Rudi Vereecken en Domenico Di Vito zijn er wel. Domenico doet het uitstekend ondanks een pijnlijke rug. Heel wat bekenden zie ik pas na de aankomst in de tent terug, nog anderen hebben alleen een spoor nagelaten in de uitslag.

Lees verder →


Het is nog even wachten in het peloton voor de start wordt gegeven. Dat peloton is met een 250 lopers (voor de twee afstanden) toch wat groter dan Marie-Paule en ik hadden ingeschat. “3 of 4 ronden?”, hoor ik naast me vragen. 4 ronden is het kordate antwoord van een collega. Waremme 1 Dat is toch al een antwoord op één vraag. Het is niet de enige vraag die hier in Waremme door mijn hoofd speelt. Ik houd de vinger aan het startknopje van mijn Garmin-horloge om het startsignaal zeker niet te missen. Maar wat zal dat signaal zijn? Een revolverschot, een fluitsignaal, belgerinkel? Het antwoord volgt pas na enkele minuten als ik plots hoor aftellen. “Trois, deux, un”, we zijn vertrokken. Rechtdoor aan de markt, oei ander parcours… Na een halve kilometer lopen we door een parkje. Bij het indraaien kan ik ternauwernood een hekken ontwijken. In de bochten is het opletten voor de gootjes, op de rechte stukken voor verkeersmeubilair en oneffenheden in het wegdek. Waar de Rue Zénobe Gramme op de Rue Emile Hallet uitkomt, nemen we een bocht naar links tussen twee politiecombi’s. De route is hier mooi aangegeven met blauwe lichtjes op de weg, bedenk ik nog voor ik haast ten val kom in het gootje in het midden van de donkere weg drie meter verderop. Weer een aandachtspunt voor de volgende ronde, houd ik me voor. Hoe dan ook, ik overleef de eerste ronde. Ik loop onder de startboog van de Mutualité Chrétienne door, waar er voor het overige geen beweging is. We worden nu rechtsaf gestuurd, aan de rand van de kerstmarkt, trappen op en dadelijk naar links. Weer over die vervelende houten afsluiting van de ijspiste zoals twee jaar geleden? Maar de ijspiste is verdwenen, een korte kronkel door de tent is in de plaats gekomen. Dat fantasietje holt de snelheid nog verder uit maar is wel wat vriendelijker voor mijn stramme ledematen.
Op weg naar ronde twee. Ik heb mijn plaatsje in het peloton gevonden. Zoals gebruikelijk haal ik nog wel wat collega’s in maar vanuit de achtergrond kan ik weinig beweging melden. Tot op het einde van die ronde als we vanaf het station de korte afdaling naar de markt inzetten. Waremme 2 Een fluitsignaal, nog eens, nadrukkelijker. De “ouvreur”- de voorrijder – Serge Massin komt eraan. “Rechts houden” maant hij ons aan, om vrije baan te verlenen aan de snelste jongen van de avond. Voor de tweede passage door de tent heb ik al een ronde van zo’n 2 kilometer aan mijn broek. Adrien Noël zoeft voorbij. Woorden schieten tekort om zijn vloeiende, haast zwevende bewegingen te beschrijven. Een lust voor het oog. Jammer dat u het verder in dit verslag moet stellen met het gekrassel van een anoniem nummer in het peloton. Ik word nog door vijf andere senioren gedubbeld, tenminste als ik het allemaal goed heb kunnen bijhouden. Ik herken Reginald Dehin maar die heb ik tenminste nog drie en een halve ronde kunnen afhouden voor hij me met krachtige stoten van het bovenlijf voorbijgaat.
Intussen ben ik halfweg. Ik ben nu helemaal warm gedraaid: mijn mutsje heb ik tot boven mijn oren opgeschoven, mijn handschoenen heb ik uitgetrokken. Nu uitkijken naar Marie-Paule. Daarnet stond ze nog foto’s te maken aan de markt. Goed bedoeld maar ik heb zo een voorgevoel dat de donkere omstandigheden de krachten van haar toestelletje te boven gaan. Ik merk haar net op tijd op in de tent en lever mijn handschoenen in. Ik wilde geen tijd verliezen met het wegsteken van de vingerbeschermers. Gek dat ik het gevoel heb dat ik snel onderweg ben terwijl de naakte cijfers van de rondetijden een veel minder vleiend beeld opleveren. Mijn trouwste supporter heeft een plaatsje gevonden voor de bevoorradingstafel. Niet dat ik die tafel gezien heb, ik heb ze tijdens de wedstrijd ook niet gemist. Maar Noël Heptia die naar eigen zeggen voortdurend drinkt tijdens een loop had wel een slokje gelust. Je moet hier wel meer zelf uitzoeken in Waremme. Zo begint het antwoord te dringen op de vraag die mij al langer bezighoudt: waar is eigenlijk de finish? Ik vraag het zodra ik de kans heb, aan een deelnemer (de vader?) die een jong kereltje (zijn zoontje?) op sleeptouw neemt. Goed, ik weet nu dat het in de tent te doen is, maar waar precies?
Ik geniet even van een korte afdaling voor de weg weer naar boven gaat. Met slechts enkele percenten, net genoeg om mijn benen pijn te doen. Het lijkt wel een rondje op een wasbord, kort en licht op en af. En bochten! In dit parcours zitten al evenveel krullen als in de haardos van Jean-Pierre Immerix. Mijn lievelingskrul is die voor de kerk. Misschien ook omdat die bergaf gaat. Waremme 3 In de laatste ronde ben ik nu zelf de traagste deelnemers (deelneemsters) aan het dubbelen. Ik zie dan toch eens een bekende bij de lopers die me op de Rue Joseph Wauters, langs de kerstmarkt, tegemoet lopen. Albert Vandensavel, die dus zo’n halve ronde, een kilometer, voorsprong heeft. Een topprestatie ben ik niet aan het leveren, dat besluit kan ik nu al trekken. Weer omhoog naar het parkje. Ik kruis de lopers aan de andere kant van de weg en de dranghekken. Hoor ik daar niet mijn naam? Dat moet Noël Heptia zijn. Hij heeft een lus van zo’n 250 meter voorsprong. Anderhalve minuut is het verschil aan de aankomst. Hij heeft dan zijn gezel van vanavond, Domenico Di Vito, moeten laten gaan. Nog een keer de pijn verbijten aan de klim rond de rotonde. We lopen voorbij het station, het hoogste punt van het parcours, voor we weer wat snelheid kunnen maken op de Avenue Reine Astrid die naar de Marché de Noël en de aankomstzone leidt.
Een laatste keer de trappenpartij omhoog voor de linker- en de rechterbocht naar de tent. Geen risico’s nemen hier om niet tegen de grond te gaan op een zucht van de streep. Dat doet mijn achtervolger in het rood wel, met het onvermijdelijke gevolg. Maar hij krabbelt zo snel weer recht dat ik mijn benen nog moet strekken om als eerste de tent binnen te lopen. Nu nog de streep vinden. “Ici”, “hier” schreeuwen Pierre Olivier en Jos Biets in koor en ze wijzen de finish nog eens uitdrukkelijk aan. Ik houd Philippe Guillaume, de rode man, nipt achter me. De warmte van de tent valt als een deken op me. Even uithijgen in het gedrum. Eenmaal weer buiten leert een blik op mijn Garmin me dat ik hier op hetzelfde gemiddelde bots als veertien dagen geleden in een weliswaar vlakke wedstrijd die meer dan dubbel zo lang was. Veel meer bochten, de avondlucht, de vorm van de dag, ik zoek naar een verklaring.
Marie-Paule moet nog een hele tijd geduld oefenen voor ik terug ben van de douches in de sporthal aan de rand van de stad. Tijdens de wedstrijd zelf was de wachttijd tussen de passages nauwelijks tien minuten. We babbelen nog even na met Noël in de Brasserie. Rond 11 uur zoeken we – en vinden we na enig zoeken – de weg oostwaarts. De frituur is door haar voorraad frieten heen maar op de Marché de Noël is er nog volop leven…

(Foto 1 van Marie-Paule: Bij de tweede doortocht op de markt na een halve ronde in het gezelschap van enkele piepjonge collega’s. Foto’s 2 en 3 van Nadine Claessens. Foto 2: Domenico Di Vito voor Noël Heptia. Foto 3: Winnaar bij de v3, Albert Vandensavel, gefotografeerd door zijn echtgenote.)

← Toon minder